เง่อ ... ไม่ได้เข้า มาย สะ เปด มาชาติเศษ เข้ามาอีกทีงงเลย ว่ามันเปลี่ยนไป

ตอนนี้ก็ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย ไร้ซึ่งความทะเยยทะยายเหมียนเดิมอ่ะ วันก่อนไปงานคองเกรสที่ศิลปากร

เพื่อนๆพูกกันเรื่องเรียนต่อ ทำเอาแอบเครียดไปเลย ... ฮู้ว เบื่อจัง ตอนนี้ไม่อยากคิดเรื่องเรียนต่ออ่ะ

ส่วนที่ทำงาน เหอๆ

แกตาย...

เดือนนี้จะเอา11เล่ม มันจะทำได้ไหมคร๊าบบบบบบ

ได้ข่าวว่าวันนี้ก็ออกไปเดินเล่นกับตั้มมา 5555 เป็นลูกจ้างที่ไม่ดีเอาซะเลย

วันๆนั่งหลับ.....เมี๊ยว........

จะทำยังไงกับผู้หญิงที่ถูกเงินเลี้ยงขึ้นมาด้วยเงินโดยไม่รู้สึกถึงความรักความเอาใจใส่

ไร้ซึ่งความทะเยอทะยาน

ไม่ได้อยากทำอะไรเลย

ไม่มีความเชื่อมั่น

 

สุดท้ายก็รู้แค่ว่าอยากแต่งงาน มีลูก

เป็นแม่ที่ดี

ถ้าพ่อกูรู้คงโดนด่าตายชัก ว่าคิดได้แค่นี้หรอ

แย่ยิ่งกว่าลูกคนงาน

....

เหอๆ งานจะต้องสรุปวันจันทร์แล้วแต่พึ่งโดนรื้อใหม่เมื่อวันพฤ.ที่แล้ว เง่อๆๆๆๆ

เศร้าจาย คิดม่ายออกง่ะ โดนคอมเม้นต์มาแต่ละดอกนี่ย้ำปมเดิมๆ

ที่ว่า งานผู้หญิงเกินไป งานดูเด็กไป น่ารักแต่ไม่ตลก ดูญี่ปุ่น บลา บลา บลา...อะไรอีกมากมาย

เง่อ

จะทำได้ไหมเนี่ยตู....

ตอนนี้ตีหนึ่งครึ่ง...ยังทำงานที่จะต้องพรีเซ็นต์พรุ่งนี้ยังไม่เสร็จ(วันนี้ต่างหาก)

อยู่คนเดียวจริงๆแล้วเหงาจัง ดึกแล้วจะโทรหาใครก็คงไม่ได้

ตั้มก็คงจะนอนอยู่บนรถทัวร์...

 

เข้าไปดูรูปในมายสเปซของเอก แล้วก็ยังแอบจี๊ดนิดๆ

ฟุ้งซ่านไปเอง...ดูแล้วรู้สึกว่า นี่ใครกัน และเราเป็นใครกัน

...งงละสิ เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

เวลาเราอยู่คนเดียวทำไมถึงมักจะเศร้านะ ไม่ดีเลย

เรื่องที่ผ่านๆมามำไมถึงยังต้องเก็บมาคิดให้คอยตอกตัวเองให้อยู่กับที่ด้วยนะ

คงเป็นเพราะตอนนั้นเราคงไม่ได้เผื่อใจไว้สำหรับความผิดหวังซักเปอร์เซ็นต์เดียว

พอเริ่มต้นใหม่เราก็ไม่รู้ว่าจะรักใครได้อย่างครั้งก่อนอีกไหม

รักแบบที่ไม่ต้องกลัวเจ็บ รักแบบมองไปข้างหน้า

เฮ้อ...

กลัวว่าอาการของเราตอนนี้จะกระทบต่อตั้ม เราจะพยายามแล้วกันนะ

อย่างที่บอก ศุกร์ต้นเดือน ... รถติดอิ๊บอ๊าย

ว่าจะชิลๆแวะไปดูงานทีสีทของม.รังสิตที่สยามซะหน่อย เจอรถติดเข้าไป

เลยเซ็ง...

รีบกลับบ้านดีกว่า แต่ว่าที่รีบแล้วก็กว่าจะถึงบ้านก็ทุ่มครึ่ง...

เอาเถอะถือว่าเช้านะเนี่ย เพราะที่ผ่านมากว่าจะกลับบ้านเป็นต้อง2-3ทุ่ม

อิอิ ก็วันนี้ไม่มีคนไปรับพาไปเที่ยวต่อนี่นา...

 

รูปที่ไปญี่ปุ่นเราเอาขึ้นแล้วนะ มาดูกันได้

รูปที่แสดงทีสีทที่สยามก็ขึ้นแล้วนะ อย่าลืมมายลกัน

 

เฮ้อ ขี้เกียจพิมพ์ละ ไปทำงานต่อละ

 

ความรักระหว่างคน2คน จะยาวนานได้แค่ไหนกันนะ

การเริ่มต้นครั้งนี้เรามีความสุขมากๆๆเลย ไม่อยากให้ผ่านช่วงนี้ไปเลย

เพราะกลัวว่าจะกลับมาเจ็บอีกครั้ง เหมือนที่เคยเกิดขึ้น...

เฮ้อ...

ตั้งใจทำทุกวันให้มันดี ดีกว่ามานั่งพะวงเนอะ

เรื่องที่ผ่านมาแล้วเราก้อยากจะลืมๆมันไป

น้องหมาไปสวรรค์แล้ว...

Today is my Womderful day !!!

ตั้มพึ่งกลับมาจากหนองบัวฯเมื่อตอนเช้ามืด เย็นนี้เลยมารับเราที่ออฟฟิต

ไม่ได้เจอกันครึ่งเดือน วันนี้มีความสุขที่สุดเลย

ไปกิน MK สุกี้ อิ่มมากกกกกกกกกกก ตอนแรกนึกว่าจะกลับบ้านเลย

แต่ตั้มรู้ว่าเราอยากไปดูชิงช้าสวรรค์ที่สวนลุมไนท์บาซ่า เลยชวนเราไป

เลยได้มีโอกาสทำโรแมนติก อ้างค์.... บอกรักบนชิงช้าสวรรค์

กรี๊ด...ไม่เล่าแล้ว เขิล ///>_<///

 

ได้เดินฟังipodกันคนละข้างด้วย กรี๊ดๆๆ

ไปดีกว่าเขียนมากกว่านี้คงเจอพวกแกตบเพราะหมั่นไส้แน่ๆ คิกคิก

ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลยวุ้ย

ชอบมาตกเอาตอนกลับจากที่ทำงาน ลำบากนะเนี่ย

ต้องเสียค่าแท๊กซี่เข้าซอยวันละ35บาท แทนที่จะนั่งมอไซด์10บาท

หวัดจะกินด้วย แถมซอยบ้านก็น้ำท่วม พี่แท็กซี่บ่นใหญ่เลย

ต้องรีบออกจากที่ทำงานจะได้ไม่เจอน้ำท่วม

 

ทำงานวันแรกๆยังปรับเวลานอนเวลาตื่นไม่ค่อยได้เลย

แต่พี่ๆที่แปลนสาราน่ารักกันทุกคนเลย

ตอนเช้าวันพฤหัสจะมานั่งทานข้าวเช้าด้วยกัน เอามากันคนละนิดละหน่อย

แต่วันนี้นึกว่าจะไปไม่ทันเลยไม่ได้เตรียมไป(ตื่นสายง่ะ)

แต่ก็ไปทันเนียนนั่งกินกะเค้า เหอๆ